PERUBATAN BIOKIMIA

Dr. Burhanuddin al-Helmy

(1911 - 1969)

Biochemistry terdiri daripada dua perkataan, iaitu 'bio', daripada perkataan Yunani yang bererti “hidup” atau “hayat”, dan 'Chemistry' daripada perkataan Arab, yakni 'Kimia’ yang bererti “ilmu sains berkenaan kandungan dan susunan sesuatu benda dan perubahannya dari satu peringkat ke satu peringkat.

Dengan itu, boleh dirumuskan makna biochemistry sebagai satu ilmu sains berkenaan campuran susunan tubuh-tubuh binatang dan tumbuhan-tumbuhan dan proses perubahan beberapa jenis air atau cecair dan tisu-tisu dalam tubuh dan urat saraf dalam membentuk dan membina dirinya.

Di dalam esei ini, yang dimaksud dengan Biochemistry ialah nama yang diberi kepada satu sistem perubatan yang diasaskan oleh Dr. Wilhelm Heinrich Schuessler (1821-1898 Oldenburg, Germany) dalam tahun 1873. Beliau mendasarkan kaedah perubatan ini kepada pengubatan sel-sel, dan dengan itu popular dengan nama “Cellular Therapy”. Dr. Schuessler bukan sahaja seorang doktor perubatan tetapi juga seorang ahli kimia (physiological Chemist) dan seorang ahli fizik (physicist). Dengan kepintarannya bukan sahaja beliau dapat memahami dengan mendalam penemuan-penemuan di dalam bidang kerja tubuh badan oleh ahli sains sezamannya tetapi beliau juga telah berjaya menggabungkan penemuan-penemuan itu hingga menjadi satu sistem perubatan yang selari dengan tabii, bersifat makul dan mudah.

Biochemistry (yang mana selepas ini akan disebut sebagai perubatan biokimia) sangat jauh berbeza dari kaedah perubatan biasa kerana ia tidak menggunakan ubat-ubat mentah (drug) ataupun ubat-ubat penekan (suppressant). Sebaliknya ia menggunakan dua belas unsur galian yang seni (inorganik mineral substance) sebagai agen penyembuhan-nya. Garam galian ini dikenali juga sebagai garam-tisu (tissue salts) ataupun garam-hidup yang mana penemuan semasa (current finding) mendapati ianya amat penting kepada kehidupan, tubuh badan dan kesihatan manusia.

Dasar atau Kaedah

Batu asas biochemistry atau perubatan biokimia telah ditanam lebih daripada satu abad yang lalu, apabila salah seorang daripada ahli sains di waktu itu menemui bahawa tubuh manusia itu terdiri daripada bermilion-milion sel seni yang hidup. Tiap-tiap satu sel itu terdiri daripada tiga benda yang sangat seni dan tergabung dengan sempurna dan seimbang. Benda itu ialah air, benda-benda organik dan benda-benda inorganik.

Air dan benda organik seperti gula, albumin dan lemak menjadi sebahagian besar daripada badan. Tetapi benda inorganik,  walaupun  berada  sangat  sedikit  di dalam  badan, adalah sangat penting dan menjadi pekerja yang aktif menggunakan benda-benda organik dalam membina bermilion-milion sel dalam tubuh badan itu. Umur sel-sel ini adalah sangat pendek. Berjuta-juta daripada sel-sel itu sentiasa mati, namun sebanyak itu pula sel-sel baru menggantikannya.

Adapun benda perlu di dalam proses pembinaan ini datangnya daripada darah kita. Oleh itu jika darah kita kurang atau kurang mengandungi bahan-bahan inorganik yang aktif dan memberi hidup ini, maka proses pembinaan semula sel-sel tidak dapat berjalan dengan normal dan teratur. Ini boleh mcngakibatkan gangguan dan ketidakseimbangan di dalam badan. Dengan itu wujudlah satu keadaan yang disebut sebagai ‘dis-ease’, yakni ‘tidak senang’. Kita menamakannya sebagai penyakit, dan ia boleh zahir dalam berbagai bentuk dan pernyataan.

Kekurangan atau 'deficiency' salah satu atau beberapa garam hidup ini boleh berpunca daripada beberapa sebab. Antaranya ialah kemalangan-kecederaan, peracunan-diri (self-poisoning) dan pengaruh-pengaruh luar dan dalam yang sains masih lagi tidak dapat menerangkannya. Tetapi yang nyata dapat kita lihat ialah adanya penyakit atau gangguan dalam kerja badan, satu gangguan yang menghalang kerja-kerja penyerapan (assimilation) dan penghantaran bahan-bahan hidup.

Dari sini, nyatalah jika sel-sel tidak mendapat makanan yang diperlukannya dan tidak dibersihkan daripada bahan-bahan tinggal atau hampas beracun hasil daripada kerja-kerja sel itu, maka satu keadaan tidak-sihat tidak dapat dielakkan.

Kuasa Hayat Dan Dua Belas Garam tisu

Adalah menjadi suatu kenyataan yang diakui umum bahawa ada satu daya kuasa yang tabii di dalam diri kita yang menjadi penjaga kesihatan kita yang sangat berkesan. Bagaimanapun, sehingga kini sains masih belum dapat mengenali atau menerangkannya dengan memuaskan.

Kuasa yang dimaksudkan ini kadang-kadang dipanggil sebagai 'kuasa-hidup' atau 'kuasa-hayat’. Dalam bahasa Inggeris ia disebut sebagai ‘vital-force’. Tetapi kuasa tabii ini sahaja tidak dapat menetapkan keharmonian kerja tubuh badan kita jika darah kita tidak dapat membekalkan bahan-bahan perlu untuk pembinaan sel-sel baru dan sihat.

Mengikut kajian Dr. W.H. Schuessler, tubuh badan manusia mengandungi 12 unsur yang pokok. Kekurangan salah satu daripadanya akan menimbulkan beberapa semboyan penyakit yang menunjukkan wujudnya kekurangan yang sedang berlaku di dalam badan. Jika bahan yang kurang itu di bekalkan semula dalam bentuk yang boleh diserap terus oleh sel-sel yang memerlukannya, maka keseimbangan dan keharmonian akan kembali semula dan semboyan-semboyan penyakit akan hilang. Dengan itu barulah ujud semula kesihatan.

Dua belas penawar yang dicipta oleh Dr. Schuessler dipanggil 'penawar biochemic’ atau 'garam-tisu' (tissue-salts) atau 'garam-sel' (cell-salts). Ia sama sekali tidak merbahaya dan bukanlah drug. Penawar-penawar itu merupakan sebahagian daripada tubuh badan yang diperlukan dan tujuan ahli biokimia memberinya adalah semata-mata bagi mengisi kekurangan yang sedang berlaku.

Penawar Biokimia

Sel-sel Tisu Dan Penawar

Melalui proses pemecahan atau mempertajam kuasa penawar ini, yang disebut sebagai ‘trituration', maka garam hidup ini amat mudah dan dengan segera boleh masuk ke dalam aliran darah melalui hawas lidah dan ditarik atau diserap oleh sel-sel tisu yang memerlukannya. Dari penyiasatan telah didapati bahawa sel-sel tisu tertentu akan menarik atau memerlukan garam hidup yang tertentu pula seperti:

• Sel-sel otak dan saraf menarik 4 Phos. iaitu Ferr. Phos, Kali Phos., Mag. Phos, Nat. Phos.

• Sel-sel otot atau urat pejal (muscle) menarik 4 Phos yang sama dan Kali Mur.

• Sel-sel tisu menganjal (elastic tissue) menarik Calc. Fluor.

• Sel-sel tisu penyambung (connective tissue) menarik Silica.

• Sel-sel tulang rawan (cartilage) dan lendir (mucous) menarik Nat. Mur.

• Sel-sel tulang menarik Calc. Flour., Mag. Phos., Calc. phos., dan yang banyak - Silica.

• Sel-sel kulit, kuku, rambut menarik Ferr, Fhos., Kali Sulp., Silica.

• Sel-sel kanta mata (crystaline lens) menarik Ferr. Phos.

Atau garam hidup yang tertentu akan tertarik kepada (affinity) sel-sel tisu yang tertentu seperti:

• Calc. Flour. didapati dalam tulang dan gigi.

• Calc. Phos. didapati dalam tulang, rawan dan gigi.

• Calc. Sulp. didapati dalam kulit, hempedu (bile) dan rambut.

• Ferr. Phos. didapati dalam darah, air gastrik dan kencing.

• Kali Mur. didapati dalam darah, otak, otot, air gastrik dan ludah.

• Kali phos. didapati dalam darah, otak, saraf dan otot.

• Kali sulp. didapati dalam air gastric, rawan dan kencing,

• Mag. Phos. didapati dalam otak, saraf, otot, tulang dan gigi.

• Nat. Mur (garam) didapati dalam tulang, rawan, darah, otot, otak, saraf dan dalam setiap cecair & bukan cecair di dalam badan.

• Nat. Phos. didapati dalam otak, darah, otot dan saraf.

• Nat Sulp. didapati dalam hempedu, rawan dan peluh.

• Silica didapati dalam kulit, kuku, rambut dan tisu penyambung.

Perlu ditegaskan bahawa pemberian penawar kepada pesakit tidaklah didasarkan semata-mata kepada tempat sakitnya, tetapi hendaklah didasarkan kepada keseluruhan semboyannya (totality of symptoms). Kita tidak mengubat matanya, telinganya, perutnya atau sebarang organ secara tersendiri-sendiri atau mengubati nama-nama penyakit seperti selesema, batuk, demam dan lain-lain secara terpisah tetapi kita mengubati si Ali, si Abu dan si Ahmad berdasarkan kepada semua semboyannya yang boleh diketahui.

Kepentingan garam tisu kepada manusia boleh diibaratkan seperti pentingnya tanah bagi sepohon pokok. Sebagaimana kita ketahui bahawa tanah yang tidak subur menghasilkan sepohon pokok yang kering dan tidak segar, demikian jugalah darah yang kekurangan bahan mineral akan menghasilkan tubuh yang lemah dan cenderung berpenyakit.

Dengan itu, keperluan tubuh juga bergantung kepada bahan-bahan seumpama pokok. Untuk menjadikan pokok itu segar dan berbuah, ia memerlukan air dan baja yang mencukupi. Maka, cara terbaik untuk memulihkan seorang manusia tentulah dengan mengembalikan semula semua garam mineral yang diperlukan oleh darah dan tubuh. 
 
Artikel ini disesuaikan dan disusun semula untuk tujuan penerbitan oleh konsultan HBI daripada kuliah-kuliah “Biochemistry” yang ditulis oleh Dr. Burhanuddin demi kepentingan dan arkib homeopati.